Kad sam pisala o Gibsonovom Spook Countryju, spomenula sam da zapravo nije SF jer je sve što on opisuje zapravo moguće već i danas. A sad sam otkrila da je “pozicijska umjetnost” (doduše, ne sasvim ista kao što Gibson opisuje svoju lokacijsku umjetnost) ne samo moguća nego već i postojeća. Evo samo dva primjera:

Čovjek koji je napravio (teorijsku razradu, zbog ograničenog budžeta) najvećeg autoportreta svih vremena.

I drugi čovjek, koji je počeo raditi skoro istovremeno, i još uvijek radi na projektu po imenu The world is my canvas.

Obojica se služe GPS-om, odnosno praćenjem putanje, da bi ostvarivali crteže. Moram priznati, s jedne strane mi je to mrak zabavno i zanimljivo. S druge — ne znam, ima tu i nečeg pomalo zastrašujućeg. Ili nema? Što mislite?